Πλάνο διακυβέρνησης για 2 + 4 χρόνια μετά το διαφαινόμενο προσπέρασμα του σκοπέλου της δεύτερης αξιολόγησης και την προοπτική της συνολικής συμφωνίας χαράσσει, πλέον, με το στενό επιτελείο του ο Αλέξης Τσίπρας, αφού η ολοκλήρωση της αξιολόγησης εξασφαλίζει καθαρό πολιτικό χρόνο τουλάχιστον ενάμισι έτους.

Καθόλου τυχαία, ο Αλέξης Τσίπρας, σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της «Ε», υπογράμμισε εμφατικά το πλάνο εξαετίας, το οποίο βάζει μπροστά και το οποίο αποτελεί κοινή παραδοχή πως μπορεί να κερδηθεί μονάχα εάν επιτευχθεί η έξοδος από το μνημόνιο τον Αύγουστο του 2018. Στόχος του πρωθυπουργού, μετά την αξιολόγηση, είναι η άμεση στροφή στην κοινωνική διακυβέρνηση και την αναπτυξιακή πολιτική, που θα μπορέσουν να ανατρέψουν το κλίμα σε βάθος χρόνου και να δώσουν εντολή νέας τετραετίας το 2019. Εκτός αυτού, ωστόσο, στο πίσω μέρος του μυαλού του Αλέξη Τσίπρα βρίσκεται και μια ισχυρή εφάπαξ παροχή το 2018, καθώς όλα τα στοιχεία δείχνουν πως το πλεόνασμα του 2018 θα ξεπερνά κατά πολύ τον στόχο του προγράμματος για 3,5%, όπως συνέβη και το 2016.

Μέχρι τότε, ωστόσο, όλοι γνωρίζουν πως υπάρχει μακρύς δρόμος και αυτός περνά μέσα από την έξοδο στις αγορές. Γι’ αυτόν τον λόγο και στο Μέγαρο Μαξίμου προσδοκούν στην άμεση επίλυση της διαφωνίας ΔΝΤ και Βερολίνου για το χρέος, προκειμένου να ενταχθούν τα ελληνικά ομόλογα το συντομότερο δυνατόν στο QE, ει δυνατόν και στις 8 Ιουνίου, όπως έχει αποκαλύψει η «Ε». Σε περίπτωση που αυτό δεν επιτευχθεί και η ένταξη έρθει μετά τις εκλογές στη Γερμανία, χάνονται πολύτιμοι μήνες, κάτι το οποίο γνωρίζουν και θέλουν να αποφύγουν στο Μαξίμου, καθώς ελλοχεύει ο κίνδυνος να βρεθούν αντιμέτωποι με «αλμυρά» επιτόκια στις αγορές.

Παράλληλα, όπως υπογράμμισε και στο υπουργικό συμβούλιο, ο πρωθυπουργός όχι μόνο θα ξεκινήσει κύκλο επισκέψεων σε όλα τα υπουργεία για την επιτάχυνση του κυβερνητικού έργου, με διπλό στόχο την ανάπτυξη και την ενίσχυση κοινωνικών πολιτικών, αλλά θα εντατικοποιήσει και τις... εξορμήσεις του στην περιφέρεια. Το «ταμείο» από τα ταξίδια στην Αμαλιάδα, την Πάτρα αλλά και τη Θεσσαλονίκη είναι θετικό για το Μαξίμου, που στοχεύει να αποκαταστήσει και να ενισχύσει τη γείωση με την κοινωνία, λόγω της διαρκούς διαπραγμάτευσης.

Ακόμα ένας κρυφός άσος που δείχνει να έχει στο μανίκι του ο Αλέξης Τσίπρας είναι η διαφαινόμενη αποχώρηση του ΔΝΤ από το ελληνικό πρόγραμμα στο τέλος του έτους, την οποία πλέον έχουν αφήσει να εννοηθεί ευρωπαϊκοί θεσμοί, αλλά και ο ίδιος ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, «φωτογραφίζοντας» τον ESM ως τη διάδοχη κατάσταση. Μια τέτοια εξέλιξη θα αποτελέσει πολιτική νίκη στα χέρια της κυβέρνησης, την οποία ουδείς εμφανίζεται διατεθειμένος να αφήσει ανεκμετάλλευτη.

Τεστάρει τα αντανακλαστικά της ΝΔ

Ικανοποίηση υπάρχει στην Ηρώδου Αττικού για το αδιέξοδο της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη μετά το κλείσιμο της αξιολόγησης και το «φιάσκο» της εκλογολογίας. Χαρακτηριστικά είναι όσα έλεγε κορυφαίος αξιωματούχος του Μαξίμου στην «Ε», τονίζοντας πως, αφού τελείωσαν οι εκλογές για τον κ. Μητσοτάκη, ανακάλυψε με χρονοκαθυστέρηση το κοινωνικό μέρισμα από το πλεόνασμα, ενώ τον Δεκέμβριο καταψήφιζε την ενίσχυση με 617 εκατ. ευρώ των χαμηλοσυνταξιούχων. «Μπορεί να διορθώσει το λάθος του υπερψηφίζοντας θετικά μέτρα για χαμηλά και μεσαία στρώματα ύψους 3,6 δισ. ευρώ», σχολίαζε, προσθέτοντας πως «δεν μπορεί πλέον να σταθεί ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης χωρίς αφήγημα και χωρίς στόχο».

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, εξάλλου, ο Αλέξης Τσίπρας ετοιμάζεται να βάλει τους βουλευτές της ΝΔ στη βάσανο του «όχι» σε κάθε αντίμετρο ξεχωριστά, αφού θα κατέλθουν σε διαφορετικά άρθρα στο πολυνομοσχέδιο. Ετσι, εκτιμάται ότι θα «γρατζουνίσει» τα αντανακλαστικά του κοινωνικού φιλελευθερισμού της ΝΔ, που τηρεί αποστάσεις ασφαλείας από τις επιλογές της ηγεσίας.

Η αυτοκρατορική περίοδος

Η επικείμενη ολοκλήρωση της συμφωνίας με τους δανειστές και η ψήφιση των μέτρων που επέβαλαν στην κυβέρνηση εγκαινιάζει στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο της αυτοκρατορίας του κ. Τσίπρα. Καθημαγμένη από τη συντριπτική αποτυχία της διαπραγμάτευσης, από την κατάρρευση της στρατηγικής επιλογής για την παράτασή της και από το στίγμα ενός άτυπου και βαρύτερου όλων τέταρτου μνημονίου, η διακυβέρνηση Τσίπρα δεν αντέχει τίποτε άλλο από τη στοίχιση όλων πίσω από τον αρχηγό και πρωθυπουργό. Το ζήτημα δεν αφορά μόνον τους κοινοβουλευτικούς συσχετισμούς, καθώς, κατά γενική εκτίμηση, εκόντες ή άκοντες, κλαίγοντας (για όσα τους περιμένουν στις περιφέρειές τους) ή χαρούμενοι (που θα διατηρήσουν τη θέση τους), οι 153 βουλευτές της θα προσέλθουν και θα πουν ή θα φωνάξουν ή θα ψιθυρίσουν ένα «ναι σε όλα». Η απαίτηση από τους βουλευτές και τα στελέχη πηγαίνει πια πέρα από την ψήφο τους. Ο κ. Τσίπρας από εδώ και πέρα θα απαιτεί τη σιωπή τους. Συχνά ούτε καν αυτό θα αρκεί: θα πρέπει να εμφανιστούν και να υποστούν τη δημόσια υποστήριξη μιας τέτοιας συμφωνίας, που στάζει από υγροποιημένες κόκκινες γραμμές. Οσο πιο ύποπτο διαφοροποίησης είναι ένα στέλεχος, τόσο πιο έντονη θα είναι η πίεση της στοίχισης.

Το πιο θλιβερό θέαμα θα παρουσιάσουν οι λεγόμενοι «53». Ο φερόμενος επί μεγάλο χρονικό διάστημα ως επικεφαλής τους, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, είναι εκείνος που διαπραγματεύθηκε και αποδέχθηκε τη συμφωνία. Πριν από μόλις έναν χρόνο, στις 15 Απριλίου του 2016, οι «53» εγκαινίαζαν με ένα κείμενο την ιστοσελίδα τους (commonality.gr). Σε εκείνο το κείμενο υπερασπίζονταν ένα «παράλληλο πρόγραμμα» και την ανάγκη να καταρτιστεί «οδικός χάρτης για όσο το δυνατόν γρηγορότερο απεγκλωβισμό από την επιτροπεία, αλλά και το μνημόνιο. Ο οδικός χάρτης», έγραφαν, «δεν μπορεί παρά να είναι το συνολικό πολιτικό μας σχέδιο, που να περιέχει ρωγμές, υλοποίηση ριζοσπαστικών τομών, ιδεολογική αντεπίθεση, προετοιμασία για την επόμενη μέρα». Αντ’ αυτού, η προκαταρκτική συμφωνία και όσα περιλαμβάνει - ων ουκ έστιν αριθμός. Από εκείνο το πολιτικό σχέδιο απομένει ίσως «η ανάγκη της γυναικείας απελευθέρωσης, η γυναίκα ελεύθερη από τον άντρα και οι δύο ελεύθεροι από τον καπιταλισμό», ίσως με κάποια καθυστέρηση στο τελευταίο σκέλος.

Οι «53», όμως, είχαν δει τι τους περιμένει. Γι’ αυτό και ανησυχούσαν πως «η «καθοδήγηση», το «κέντρο» δηλαδή, μετατοπίζεται συνεχώς από την Κουμουνδούρου στο Μαξίμου. Αυτό το έργο θα δουν από εδώ και πέρα και θα κληθούν να πρωταγωνιστήσουν και να πληρώσουν επιπλέον και εισιτήριο. Η έκταση της οπισθοχώρησης του πρωθυπουργού από τις υποσχέσεις που τον έκαναν πρωθυπουργό είναι τέτοια, ώστε η παραμικρή αντίρρηση, η παραμικρή αμφισβήτηση από τη δική του όχθη να είναι διαλυτική για το «αφήγημα» που σχεδιάζει. Και επειδή δεν έχουν μείνει πολλά για το περιεχόμενό του, θα περιλαμβάνει αποκλειστικά τον στόχο παραμονής στην εξουσία της «πρώτης κυβέρνησης της Αριστεράς» και της καταγγελίας ως υπονομευτή οποιουδήποτε από τον δικό της χώρο παρεκκλίνει από τη γραμμή της «καθοδήγησης». Ο κ. Τσίπρας ανταλλάσσει τη δική του συνθηκολόγηση έναντι των δανειστών με τη συνθηκολόγηση όλων των άλλων, στο κόμμα και στην κυβέρνησή του, έναντι του ιδίου.